De reis Maastricht – Amsterdam – Doha – Kathmandu was prima. Op het vliegveld stond Ramh met een bordje om mij te verwelkomen. Ramh zal mijn gids zijn de komende 18 dagen. Hij brengt me naar het hotel en daarna naar het kantoor van de reisorganisatie Nepal Eco Adventure waar ik het laatste verschuldigde bedrag moet betalen. De middag heb ik vrij. Het hotel ligt in Thamel, het toeristisch centrum van Kathmandu met duizenden kleine winkeltjes die kleren om te trekken verkopen, pashmina’s, kunst en cashmere dekens en truien. Ook bakkerijen, winkels met vruchten zo als papaya en mango en veel restaurants. Om de weg te leren in de chaos van straatjes en steegjes en duizenden mensen en motorfietsen en toeterende auto’s en riksja’s loop ik steeds grotere rondjes om het hotel.

Op straat ziet men meer mannen ( die weinig of niets doen) dan vrouwen maar bij een gebouw in aanbouw zijn het vrouwen die de zand en cement sjouwen.

Ik loop langs de Garden of Dreams waar veel mensen zichzelf fotograferen.

Wat een contrast.

Iedereen met wie je oogcontact maakt spreekt je aan, en ze bieden je vanaf reizen te voet of te paard, drugs in al zijn vormen, tot reizen naar de Everest in helicopter, vliegtuig of te voet, rafting in wild water rivieren en trekking in de bergen. En altijd met een glimlach. Hier ga ik leren glimlachen want “no thank you” antwoorden met de glimlach werkt beter heb ik ontdekt.

En toen sprak me een jonge man van 21 aan die naar eigen zeggen in een boeddhistisch klooster is opgeleid in de boeddhistische levenswijze. Zijn vader alcoholist, zijn moeder dood en op zijn schouders de zorg voor twee jongere broers. Hij wil me een schilderschool laten zien en wil van mij geen geld! Hij heeft een vlotte babbel en al snel lopen we door smalle steegjes, armere gedeeltes, marktjes en veel tempels

Hij zegent me met een rode stip op mijn voorhoofd en bloemen in mijn haar. Hij verteld me namen van goden en veel boeddhistische wijsheden. We lopen rond de tempel, luiden de vier verschillende bellen op elke hoek en ik mag een wens doen; ik twijfel tussen wensen voor de gezondheid van een goede vriend in Heerlen of een goede tocht voor mij komende weken.

Uiteindelijk komen we bij de schilderschool, een gebouw beschadigd door de aardbevingen van 8 jaar geleden en lopen drie hoog. Inmiddels heb ik geen idee waar ik ben en met wie eigenlijk. Hij laat me prachtige mandalas zien, ronde tekeningen met geometrische figuren die de aandacht trekken voor meditatie en levensloop. Ik mag ze niet fotograferen maar moet ze kopen. Hij wordt dwingend. En ik krijg een kop hete thee dus kan niet meer weg zonder onbeleefd te zijn. Uiteindelijk koop ik de mandala niet maar geef hem 4.000 RPN = €27 om de school te sponseren. Zijn vriendelijkheid is vervlogen en hij houdt zich niet aan zijn belofte om me de weg terug naar het hotel te wijzen. Het is inmiddels bijna donker als ik probeer de weg terug te vinden. Google maps en de e-sim bieden uitkomst.

Ik heb in Den Haag, Bogotá, Zarautz, San Sebastian (Donostia), Caracas, Boconó, Gouda en Maastricht gewoond. Maar zo’n georganiseerde chaos met een glimlach zoals hier in Kathmandu had ik nog niet mee gemaakt. Het was een eerste prachtige en spannende dag.

En het avondeten.