Gisteren avond was het gezellig om de stalen kachel met brandhout.

Elke dag zie ik kleine groepen die de bergen in trekken. En af en toe de zelfde. Wat opvalt is dat de contacten oppervlakkig zijn; ik heb meerdere malen het Jacobspad naar Santiago de Compostela gelopen en daar kom je dicht bij de medewandelaars. Misschien kom je hier dichter bij de spiritualiteit. Onderweg wordt er weinig gepraat, maar de tempels, Stupas en gebedsrollen zie je vaak.

Bij de uitgang van Pisang.

Blauw hemel

Wit water

Rood haat en vuur

Groen bos

Geel ijzer en aarde

De kleuren van de vlaggetjes die overal wapperen.

Oom mani potme hum is de boeddhistische mantra. En die staat geschreven op alle vlaggen.

En zo als in zo veel culturen is het opstapelen van stenen en vorm van gebed en voor goede wensen.

In de verte de Heaven mountain die ik gisteren ook heb gezien en onthouden door zijn opvallende vorm, De Everest is een vrouwelijke berg omdat hij beklommen kan worden, maar deze is mannelijk en niemand zal het beklimmen overleven. Ook door het magnetisch veld van de berg wordt afgeraden erover te vliegen.

Ergens trakteer ik iedereen op Mountain Apple Pie, frituurd en gevuld met appel en kaneel.

Door deze vallei moeten we lopen en ergens halverwege, ik loop flink voorop, ga ik op een steen zitten en er overvalt me een serene rust. Ik geef de bergen namen van familie en vrienden en bekenden, overleden of levend en het is een bijzonder moment van introverte beleving.

Ergens waar we lunchen aan de andere kant van de vallei staat een tempel.

Ik loop eromheen en draai absoluut alle gebedsrollen en loop er twee keer rondom.

De God van Manang

En als we in Manang aankomen zien we de Tilichu berg in de verte. Het weer is stralend.

Manang is met 3000+ inwoners groot en er is feest.