Gisteren avond dwaalde ik door Tatopani en hoorde mijn naam. Het was Sumil, de jonge man die de rugzak draagt. Hij stond te flirten met een vrouw/meisje die iets in een emmer aan het mengen was met haar handen. Sumil vroeg of ik wilde proeven en zo hebben we samen uit een bord met onze handen de meeste zalige chatpati, pikante gepofte rijst met kruiden, gegeten. Zijn geflirt heb zo wel onderbroken. Nu ben ik in Sikha, 1190 ‘m hoger dan Tatopani. Het was een stijle maar prachtige wandeling.
Deze foto geeft nog een indruk van de weg die we gisteren in de bus hebben afgelegd.
Sumil met de rugzakken loopt over de hangbrug.
Een verkoopster van heerlijke bananen.
Een meneer met rijsteriet om matten te weven.
Hij is 70 en loopt de berg omhoog met zijn zwaare last.
Deze vrouw loopt ook de berg omhoog met haar lading brandhout.
En deze man met het voedsel voor zijn twee waterbuffels.
Ram, de gids hier in een geel hemd, woont in de sloppenwijken van Kathmandu. Om naar het hotel te komen waar hij me twee weken geleden heeft ontmoet, moet hij anderhalf uur in de bus reizen. Zijn huis bestaat uit een cementen vloer, wanden van karton en bamboe, een dak van zinken golfplaten. Stromend water een half uur lopen. Zijn twee kinderen op een kostschool waar ze tenminste een aantal maaltijden krijgen en wat onderwijs. Hij heeft werk in het toeristisch seizoen, dus tussen de 4 en 6 maanden per jaar. Als gids is hij fantastisch, als een beschermengel heeft hij oneindig achter me gelopen en meerdere malen op geraapt of vast gehouden als het mis dreigde te gaan. Ram een ook Sumil, de drager, staan altijd voor ons klaar voor thee, eten, toiletpapier, zeep, drinkbaar water. Vandaag bestelde ik “fresh orange Juice” en hij gebood mij het niet te drinken, toen hij in de keuken ergens zag hoe het voorbereid werd. Op de Thorang La Pass heeft hij zijn goden bedankt. En mij opgetild uit vreugde en een sjaal om mijn nek gehangen.
Waarom is dan deze lieve, zorgzame en religieuze man die zo hard werkt, zo arm? En Sumil? En al de mensen die hier langs lopen terwijl ik dit schrijf waarom zo veel armoede. Z’n zwaar leven voor de vrouwen en kinderen en ook de mannen.
Over twee dagen is de reis met Ram, Sumil en Andrew ten einde.
Hoeveel fooi moet ik Ram en Sumil geven? Voor mij was het vacantie en levenservaring. Voor hen werk om de familie in leven te houden.
Maar de vraag gaat niet om de fooi. Iedereen gelooft hier in God! Maar waar is God met zo veel armoede.
Victor loopt in Nepal maart 2024 
3 reacties op “Tatopani – Sikha 2380m. 15 maart 2024”
Hallo Victor, Wat een enorme tocht Naar de Sikha. Tijdens het lezen alleen al word ik al moe. We kunnen ons hier geen voorstellingen van maken, de wegen, de hoogten, de uitzichten, de vele mensen die zware lasten naar boven sjouwen, de je tegenkomt onderweg…..Sumil, je Engelbewaarder!!!!, je drager, Ram en Andrew, Altijd bij je om te zorgen dat er niets met je gebeurd. Heel bijzonder en dan vraag je je af: “hoe kan ik deze mensen bedanken voor al hun zorg om die man uit Nederland”. deze mensen zijn met geen goud te betalen, je leven hing misschien wel van hen af. Hun geloof is voor hun belangrijker dan wij ons hier kunnen voorstellen. Ondanks hun armoede, ziektes , zij geloven in een God: in een beter leven hierna. Het is een pracht reis, onvergetelijke tochten, onvergetelijke mensen, onvergetelijke weersomstandigheden, kou enz. nu nog een week en dan ben je weer terug. Gwen zal blij zijn maar het zal zeker weer wennen zijn . OH, zo luxe leventje hier…….en dan durven wij soms te klagen
LikeLike
Het bepalen van de fooi is altijd lastig. Op internet vond ik de volgende ( bruikbare) tip uitgaande van een zeven daagse trekking:
Drager: 50 tot 60 USD, Gids 80 tot 100 USD.
Teveel is voor mij ook altijd lastig want je wilt belonen maar niet overdrijven. Sterkte bij de besluitvorming. Grts Wim
LikeLike
Deze confrontatie van je eigen rijkdom met armoede doet pijn aan je ziel. De faktor geluk in onze rijkdom is groter als we willen waarhebben. Waar is god ?? God en godsdienst lossen weinig op, eerder bewerken ze dat we (slechte) toestanden accepteren of daar mee om kunnen gaan. Dat vermijdt onrust en rebellie of geeft troost. Het is beslist niet makkelijk een gewetensvolle weg te vinden in dit grijze gebied tussen een passende fooi en het afkopen van een schuldgevoel. Zelf zou ik gaan voor de bovenzijde van wat te doen gebruikelijk is. De vraag of dat een goede keus is, zal ontbeantwoord blijven. Heel veel wijsheid gewenst!
LikeLike